കഥയില്ലാത്തവർ

 

തെല്ലും സമയമില്ലാർക്കുമീ വീട്ടിലി-

ന്നെല്ലാർക്കുമിപ്പോൾ തിരക്കു തന്നെ 

ഇല്ലൊരു നേരം കഥ പറഞ്ഞീടുവാൻ 

നല്ല കഥ കേട്ട നാൾ മറന്നു.

ആപ്പീസിൽനിന്നച്ഛനെത്തീട്ടു കാര്യമെ-

ന്താപ്പീസാണച്ഛനു വീടുമിപ്പോൾ.

കഥയൊന്നു കേൾക്കാനടുത്തങ്ങു കൂടുകിൽ

കഥയില്ലാതോരോന്നു ചൊല്ലുമീയമ്മയും.

വല്ലതും പോയിപ്പഠിക്കെൻ്റെയുണ്ണി നീ

വല്യ പരീക്ഷയടുത്തുവല്ലോ!

അമ്മയ്ക്കടുക്കളേൽ നൂറുപണിയുണ്ട്

ചുമ്മാതെ നേരം കളയുവാനില്ലപോൽ

ടീവിയും കണ്ടങ്ങിരൂപ്പാണു മുത്തശ്ശി

ആവില്ലയെന്നു പറഞ്ഞില്ല ഭാഗ്യമായ്.

തമ്മിലോ ഭേദമീ മുത്തശ്ശി തന്നെന്ന്

ചിന്തിച്ചു പോയതബദ്ധമായോ?

സീരിയൽ രണ്ടു കഴിഞ്ഞിട്ടും മുത്തശ്ശി 

സീരിയസ്സായിട്ടു ചൊല്ലുന്നതിങ്ങനെ.

ഇത്തിരി കൂടി നീ കാത്തിരിക്കുണ്ണിയെ

ചിത്രഗീതം വരാൻ നേരമായി.

മോഹൻദാസ് മുത്തലപുരം

പെൻഷൻ പ്രസാദം

രണ്ടായിരത്തൊമ്പത് മെയ് നാല് തിങ്കളാഴ്ച രാവിലെ 11:30..
പെരുമ്പാവൂർ സബ് ട്രഷറിയുടെ വരാന്ത. എന്റെയും സഹധർമ്മിണിയുടെയും ചെക്കുമായി ഞാനും എന്നെപ്പോലെ ഏതാണ്ട് നൂറിൽ താഴെ പെൻഷൻകാരായ സ്ത്രീപുരുഷന്മാരും.
ബില്ലു മാറുവാൻ വന്ന ഉദ്യോഗസ്ഥന്മാർ വേറെ.
ആകെക്കൂടിയുള്ള ആ വരാന്തയിൽ തിങ്ങിഞ്ഞെരുങ്ങി ജനങ്ങൾ. ടോക്കൺ നമ്പർ വിളിച്ചാൽത്തന്നെ കൗണ്ടറിനു മുന്നിൽ എത്തുന്നതെങ്ങനെ?

പൊടുന്നനെ പുറകിൽനിന്നും ഒരു അശരീരി,
"നേദ്യം... നേദ്യം..."
എല്ലാവരും നിശബ്ദരായി.
രണ്ടു സൈഡിലേക്കും ഒതുങ്ങി.

ഒരാൾ വളരെ ശാന്തനായി നടന്ന് കൗണ്ടറിനടുത്തെത്തി.
"സാറെ ശങ്കരൻ നമ്പൂതിരിയുടെ പേരു വിളിച്ചോ ? "
കൗണ്ടറിൽനിന്ന് മറുപടി, "ഇല്ലല്ലോ!"

നേരത്തെ ബില്ലു കൊടുത്ത് ടോക്കൺ വാങ്ങി പുറത്തുപോയി ചായയും കുടിച്ച് താംബൂലചർവ്വണവും നടത്തിവന്ന ശങ്കരൻ നമ്പൂതിരി സാറിനെ അപ്പോഴാണ് എല്ലാവരും ശ്രദ്ധിച്ചത്.

അമ്പേ! നേദ്യത്തിന്റെ ഒരു ദിവ്യത്വം!!