പരേതനായ ഞാൻ

എഴുന്നേറ്റ് എങ്ങോട്ടെങ്കിലും ഓടി രക്ഷപെടണമെന്നുതോന്നി.
"അരുതേ" എന്നുറക്കെ വിളിച്ചുകൂവുകയോ ശക്തിയായി പ്രതിഷേധിക്കുകയോ ചെയ്യണമെന്നും തോന്നി.
പക്ഷെ ഒന്നിനും കഴിവില്ലല്ലോ! ഞാൻ ഒരു ശവമാണല്ലോ! മരിച്ചിട്ടു മണിക്കൂറുകൾ കഴിഞ്ഞ വെറുമൊരു ശവം.

എന്റെ ശവം കുളിപ്പിക്കയോ പൗഡറിടീക്കുകയോ പാന്റിടീക്കയോ വേണ്ട.
കഴിയുമെങ്കിൽ കണ്ണുകൾ ദാനം ചെയ്യണം.
മരണശേഷം 24 മണിക്കൂറിനകം വെളുത്ത തുണിയിൽ പൊതിഞ്ഞ് ചാണകവറളിയിൽ ദഹിപ്പിക്കണം. ഒരുവിധത്തിലുമുള്ള മരണാനന്തരകർമ്മങ്ങൾ ചെയ്യരുത്. എനിക്കുവേണ്ടി പ്രാർത്ഥിക്കരുത്. സഞ്ചയനമോ പിണ്ടം അടിയന്തിരമോ വേണ്ടേ വേണ്ട.
എന്റെ ആഗ്രഹങ്ങൾ പലതവണ വീട്ടിൽ പരസ്യമായി പറഞ്ഞിട്ടുള്ളതാണ്.

"പൂവും ചന്ദനവും കൂട്ടി ഒരു നീരുകൊടുത്ത്, പരേതാത്മാവിനുവേണ്ടി പ്രാർത്ഥിച്ച് കിണ്ടി മൂന്നുതവണ പൊക്കിത്താഴ്ത്തി..." കർമ്മിയുടെ വായിൽനിന്നും വിലകുറഞ്ഞ മദ്യത്തിന്റെയും പാൻപരാഗിന്റെയും സമ്മിശ്രഗന്ധം സാമ്പ്രാണിയുടെ പുകയെ തോൽപ്പിച്ച് അവിടെയാകെ നിറഞ്ഞു പരക്കുന്നു.
"മാറിപ്പോടോ അവിടുന്ന്" എന്നലറിവിളിക്കാൻ തോന്നി.

"അവനതൊക്കെ പറയും, നമ്മൾ ചെയ്യേണ്ടതു നമ്മൾ ചെയ്യണം. അല്ലെങ്കിൽ പരേതാത്മാവ് വിട്ടുപോകാതെ ഇവിടൊക്കെ ചുറ്റിനടക്കും. ആർക്കും സ്വൈരം കിട്ടുകേല, അതുകൊണ്ട് ഒന്നും മുടക്കണ്ട. കർമ്മങ്ങളൊക്കെ നടക്കട്ടെ."
മുതിർന്ന കുടുംബാംഗം തീർപ്പു കൽപ്പിച്ചാൽ അതിനൊരു മാറ്റവുമില്ല.
ചിരിക്കാൻ തോന്നി. പക്ഷെ ഒരു ശവത്തിന് ചിരിക്കാനോ കരയാനോ കഴിയില്ലല്ലോ!

കർമ്മങ്ങൾ ഏറെക്കുറേ അവസാനിച്ചു. ശവം ചിതയിലേക്കെടുത്തുവച്ചു.
ഹാവൂ! ഇനി തീനാളങ്ങളുടെ തലോടലിൽ സായൂജ്യമടയാമല്ലോ!
പെട്ടെന്ന് മുഖം പൊതിഞ്ഞിരുന്ന തുണി കീറി, അതിലൂടെ കുറേ അരിയും പൂവും മറ്റും വായിലേക്ക്. വായ്ക്കരി.
"ഫൂ!" എന്നലറിത്തുപ്പാനാഞ്ഞു. പക്ഷെ കഴിയുന്നില്ലല്ലോ!
ഓ! ഞാനൊരു ശവമാണല്ലോ!
വെറുമൊരു ശവത്തിന് നിസ്സഹായനായി ശവം പോലെ കിടക്കാനല്ലേ കഴിയൂ...

എഴുതിയത്   ശശികുമാർ(കൊച്ചേട്ടനും കൂട്ടരും ലെ കൊച്ചേട്ടന്‍!)
സ്വദേശം    മുത്തലപുരം
കെ എസ് ആർ ടി സി യിൽ നിന്നും കണ്ടക്ടറായി വിരമിച്ചു.
വീഡിയോഗ്രാഫർ, പൊതുപ്രവർത്തകൻ

ധ്യാനകേന്ദ്രം

ഞങ്ങൾ അന്ന് മുത്തലപുരത്താണ് താമസം.
അനുജൻ- ഹരി SSLC പരീക്ഷ എഴുതാൻ തയാറെടുക്കുന്ന കാലം.
അവന്റെ സ്കൂൾ പാലക്കുഴയാണ്- പേരമ്മയുടെയും വല്യച്ഛന്റെയും വീടിനടുത്ത്. ദിവസവും മുത്തലപുരം-പാലക്കുഴ-മുത്തലപുരം ട്രിപ്പ് നടത്തിയാണ് പഠനം. പരീക്ഷാദിവസങ്ങൾ അടുത്തപ്പോൾ ബസ്സ് യാത്ര ഒഴിവാക്കി അവൻ പാലക്കുഴയിൽ താമസമാക്കി. അങ്ങനെ പഠനം പൂർണ്ണമായും വല്യച്ഛന്റെയും പേരമ്മയുടെയും മേൽനോട്ടത്തിലായി.

ഹരിയുടെ ചില ദുഃശീലങ്ങളിൽ ഒന്ന്: രണ്ടിനുപോയാൽ കുറഞ്ഞത് അര മണിക്കൂറെങ്കിലും അതിനകത്ത് ചിലവഴിക്കും എന്നതാണ്. മാത്രമല്ല, പുറത്ത് എന്തെല്ലാം സംഭവിച്ചാലും 'കമാ'ന്നൊരക്ഷരം മിണ്ടില്ല.
ഒന്ന് മൂളുകപോലുമില്ല! അത്രയ്ക്ക് ഏകാഗ്രതയാണ്.
പേരമ്മയ്ക്ക് ഇക്കാര്യം അറിയില്ലായിരുന്നു എന്നുവേണം കരുതാൻ.
അങ്ങനെ പരീക്ഷയുടെ ആദ്യദിവസം വന്നെത്തി. മലയാളം പരീക്ഷയാണ്.
നമ്മുടെ കഥാനായകൻ രാവിലെ ഉണർന്ന് തന്റെ സ്ഥിരം ധ്യാനകേന്ദ്രത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. പതിവുപോലെ സമയം കുറച്ച് കടന്നുപോയി.
"ഹരി പോയിട്ട് കുറേ നേരമായല്ലോ! ഒന്നു വിളിച്ചുനോക്കാം" പേരമ്മ വിചാരിച്ചു.
വിളിച്ചു, വിളികേട്ടില്ല.
വീണ്ടും വിളിച്ചു, നോ മറുപടി!
ഉറക്കെ വിളിച്ചു,
വീടിനു പുറത്തിറങ്ങി കക്കൂസിനടുത്തേക്ക് ചെന്നു. വാതിൽക്കൽ നിൽപ്പായി.
വിളി തുടർന്നു, "ഹരീ, മോനേ... ഹരിക്കുട്ടാ, പുറത്തുവാടാ..."
പേരമ്മയുടെ മനസ്സിൽ അശുഭചിന്തകൾ വന്നുതുടങ്ങി. ഇനി പരീക്ഷപ്പേടി ബാധിച്ചതാണോ? കൊച്ച് പേടിച്ചിരിക്കുവാണോ?
ഒരു സമാധാനവുമില്ല, വിളിയോടുവിളി.
അകത്തുനിന്നും ഒരനക്കം പോലുമില്ല. ഇനിയെന്തുചെയ്യും!
"ഹരീ... സമയം പോയി, ഇറങ്ങിവാടാ മോനേ..."
ഇല്ല. ഈശ്വരാ. ചേട്ടനെ വിളിച്ചുകൊണ്ടുവരാം.
പേരമ്മ വർദ്ധിച്ച നെഞ്ചിടിപ്പോടെ ഈവകയെല്ലാം ചിന്തിച്ച് പരവശയായി നിൽക്കുമ്പോൾ...
അതാ... നടതുറന്നു.
ഹരി പ്രത്യക്ഷനായി!
തന്റെ പതിവ് ധ്യാനത്തിന്റെ ഏകാഗ്രത നഷ്ടമാക്കിയതിലുള്ള ദേഷ്യത്തോടെ അവൻ വാതിൽ തുറന്നിറങ്ങിവന്നു, എന്നിട്ടൊരുചോദ്യം,
"പേരമ്മയ്ക്ക് പോകണമെങ്കിൽ ഇവിടെ വേറേ കക്കൂസില്ലായിരുന്നോ?"

ഇതിന് പേരമ്മ പറഞ്ഞ മറുപടി ഇതുവരെ രണ്ടാളും പുറത്തുവിട്ടിട്ടില്ല!

എഴുതിയത്   മീര
സ്വദേശം ആലുവ
ചെന്നൈയിൽ പേറ്റന്റ് അറ്റോണിയായി ജോലി നോക്കുന്നു